యండమూరి వీరేంద్రనాథ్ గారి 

"" రన్ దీప్తీ రన్""  పుస్తకంలో 

"పడి లేచిన కెరటాలు" అన్న అధ్యాయం నుంచి.

ప్రతీ వ్యక్తి జీవితంలో కష్ట సుఖాలు ఉంటాయి అవి ఒక్కొక్కరికీ ఒక్కోరకంగా ఒక్కో స్థాయిలో ఉంటాయి... ఒక్కొక్కరికి ఆక్సిడెంట్ జరిగితే చిన్న చిన్న దెబ్బలతో సరిపెట్టవచ్చు... 

ఇంకొకరికి ఫ్రాక్చర్లు కావచ్చు...

ఇంకొందరు జీవితాంతం అంగ వైకల్యంతో బాధ పడవచ్చు... అలాగే ఉద్యోగ మరియు ఆర్థిక సమస్యలూ... 

వైవాహిక మరియు కుటుంబ సమస్యలు...

ఇప్పుడు ప్రధానంగా పిల్లలు వారి చదువులు వారిని స్థిరపరచడం...

ఇలా అనేక సమస్యలు...

అన్నీ ఒక్కొక్కరికీ ఒక్కో స్థాయిలో ఉంటాయి...

ఇవన్నీ మనం జీవించి ఉన్నంత కాలం సముద్ర కెరటాల లాగా వస్తూనే ఉంటాయి...

కానీ వాటిని మనం ఎలా తీసుకోవాలి... 

వాటిని ఎలా మేనేజ్ చేసుకోవాలి అనే దాన్ని బట్టే మన జీవితం... 

జీవితం తాలూకూ మాధుర్యం ఆధారపడి ఉంటుంది... 

ఇదంతా ఓపికగా చదవండి 

మీ సమయం వృథా కాదు... దానికి నాది హామీ... 

ఇవి చదివిన తరువాత వీరి జీవితంలో వచ్చిన కష్టాలతో మనవి కంపేర్ చేసుకొంటే మనవీ కూడా కష్టాలేనా వీటికే మనం ఇంత ఆందోళన చెందుతున్నామా అనిపిస్తోంది...

మనసు చాలా తేలిక పడుతుంది...

ప్రశాంత మైన మనస్సుతో ఆలోచిస్తే అద్భుతమైన పరిష్కారం దొరుకుతుంది...

నేను ఇంతకు ముందు చెప్పినట్లు జీవితం మాధుర్యం ఆస్వాదించడం ప్రారంభిస్తాం....

(ఇక్కడి వరకూ నా సొంత కవిత్వం ఇక్కడి నుండి గురువు గారు చెప్పింది...)

1. ఒంటి కన్ను క్రికెట్ రాక్షసుడు

 

ఆటగాళ్ళతో విధి చాలా క్రూరంగా ఆడుకుంటుంది. అతడో నవాబు. ఇంగ్లాండు ఆక్స్‌ఫర్డ్ యూనివర్సిటీలో చదివేవాడు. యూనివర్సిటీ తరఫున క్రికెట్ మ్యాచ్ ఆడి, ఆ రాత్రి తోటి క్రీడాకారులతో డిన్నర్కి వెళ్ళాడు. డిన్నర్ తర్వాత స్నేహితులు ‘నడిచి వెళ్దాం’ అ౦టే ‘అలసిపోయాను. కార్లో వెళ్ళిపోతాను’ అని వారికి క్షమాపణ చెప్పి స్నేహితుడి కారు ఎక్కాడు. 

వంద గజాలు కూడా వెళ్ళక ముందే, ఎదురుగా ఒక పెద్ద కారు వచ్చి ఢీ కొనడంతో కుడి భుజం బెణికింది. విండ్-స్క్రీన్ పగిలి అద్దం కంట్లో గుచ్చుకుంది. ‘ఈ భుజంతో తిరిగి మళ్లీ క్రికెట్ ఆడగలనా’ అనుకున్నాడు.  భుజాన్ని సెట్ చేయడం కోసం హాస్పిటల్‌కి వెళ్తే, అక్కడ డాక్టర్లు ‘మీకు నొప్పి తెలియలేదు కానీ మీ కుడి కన్ను పూర్తిగా పోయింది. ఇక ఆటకి పనికి రారు`” అన్నారు. 

అతడు నిరాశ పడలేదు. గమ్యం వైపు వెళ్తూన్న అతడి ప్రయాణాన్ని, ఆ ఆక్సిడెంట్ రెడ్-లైట్‌ వేసి ఆపలేదు. ఆ పై జీవితాంతం ఒంటి కన్నుతోనే ఆడాడు. అతడు సిక్సర్లు కొడుతూ ఉంటే ఎదుటి జట్టు ఆటగాళ్ళు బెంబేలెత్తి పోయేవాళ్ళు.

అతని అసలు పేరు మన్సూర్ అలీ ఖాన్. హర్యానాలోని గురుగావ్ జిల్లాలో ‘పటౌడీ’ అనే నగరానికి జమిందార్ కాబట్టి ‘నవాబ్ అఫ్ పటౌడి’ అని కూడా అంటారు. చాలా అందగాడు.

 

ఆ రోజుల్లో నవాబ్-ఆఫ్-పటౌడి గ్రౌండ్‌లో ఆడుతో౦టే, కేవలం అతన్ని చూడటానికే అమ్మాయిలు స్టేడియంకి వచ్చే వాళ్ళ౦టే అతిశయోక్తి కాదు. 

కాశ్మీర్-కి-కలి షర్మిలాటాగోర్ భర్త ఇతడు. ‘దేవర’ ఫేమ్ సైఫ్ ఆలీ ఖాన్ తండ్రి.

ఒక కన్నుతోనే క్రికెటర్‌గా రాణించి, భారతజట్టుకి కెప్టెన్ అయ్యాడు. భారతదేశ క్రికెట్ చరిత్రలో, అతి చిన్న వయసులో ఒక దేశానికీ కెప్టెన్ అయినవాడుగా (21 ఏళ్ళు), ఎక్కువ సార్లు గెలిచిన కెప్టెన్‌గా పేరు తెచ్చుకున్నాడు నవాబ్ ఆఫ్ పటోడి.

...

2. అతి చిన్నవయసులో అంతర్జాతీయ హాకీలో అరంగేట్రం (2004) చేసిన అతి కొద్దిమంది క్రీడాకారుల్లో సందీప్ సింగ్ ఒకరు. అప్పుడు అతడి వయసు 18 సంవత్సరాలు. తన కెరీర్ అత్యుత్తమ స్థాయిలో ఆడుతున్నప్పుడు, ప్రపంచ హాకీ చరిత్రలోనే అతడిది అత్యుత్తమ వేగం (గంటకి 145 కి.మీ) అని చెప్పుకునే వారు. పక్క ఆటగాడికి వేగంగా ‘పాస్’లు ఇవ్వటంలో ఆ రోజుల్లో అతడికి మించినవారు లేరని ప్రతీతి. 

 ‘బ్రతుకు చదరంగంలో అతి చిన్న పావులం మనం. ఎదుటి ఆటగాడికి 'షా' చెప్పి గెలిచామని అనుకునే లోపులో, ఓ మూల నుంచి ప్రత్యర్థి ఏనుగు వచ్చి మన రాజుని కూలదోస్తుంది. విధి కూడా అంతే. గెలిచి అందలం ఎక్కుతూండగా కాలు జార్చి మన గెలుపుకి ‘చెక్’ పెడుతుంది. మన పట్టుదలని పరీక్షిస్తుంది’ అంటాడు ఈ ఆటగాడు. 

 

ఒక దురదృష్టమైన రోజు (ఆగస్టు 22, 2006) విధి అతడిని వెక్కిరించింది. జర్మనీలో జరిగే ప్రపంచ కప్‌ పోటీల్లో పాల్గొనటం కోసం కల్కా-ఢిల్లీ శతాబ్ది ఎక్స్‌ప్రెస్‌లో వెళుతుండగా, ఒక ఆర్.పి.ఎఫ్ అధికారి తుపాకి పొరపాటున పేలి, ఆ బుల్లెట్ అతడి వెన్నెముక గుండా శరీరపు దిగువ భాగంలో దూసుకు పోయి౦ది. 

దాని ఫలితంగా నడుము క్రింది భాగం అచేతనమై, దాదాపు రెండు సంవత్సరాలు వీల్‌చైర్‌ పై ఉన్నాడు. ఇక అతడు ఎప్పటికీ నడవలేడనీ, జీవితాంతం అలాగే ఉండ వలసి ఉంటుందనీ డాక్టర్లు నమ్మకంగా చెప్పారు. 

ఆ నమ్మకాన్ని నమ్మటానికి అతడు నిరాకరించాడు. ‘ఫిజియో థెరపిస్ట్’ భుజం మీద ఒక చెయ్యి, ‘దృఢసంకల్పం’ మీద మరో చెయ్యీ వేసి అతడు నడవటం మొదలు పెట్టాడు..!

అతడు ఆసుపత్రిలో ఉండగా తమ్ముడు విక్రమ్ గీత్ సింగ్ అన్నయ్యకి హాకీ స్టిక్ ఇచ్చి వీలైనంత తొందరలో తిరిగి మైదానంలోకి అడుగు పెట్టమని ప్రోత్సహించాడు.

గాయం నుంచి పూర్తిగా కోలుకోగానే, తిరిగి హాకీ ప్రాక్టీసు కూడా ప్రారంభించాడు..! అకుంఠిత దీక్షతో కృషి చేసి తిరిగి భారతజట్టులో స్థానం సంపాదించుకుని, కీలక ఆటగాడిగా కొనసాగాడు..! 

ఒక టోర్నమెంట్‌లో 12 గోల్స్‌ కొట్టి కొత్త రికార్డును నెలకొల్పాడు..! అంతే కాదు.

జాతీయ కోచ్‌ అయ్యాక భారతదేశానికి రెండు ఒలింపిక్ బంగారు పతకాలు సాధించాడు..! 

అలా.. వెక్కిరించిన విధిని చిరునవ్వుతో పరిహసించాడు.

...

3. జీవితంలో నదిని చూడని వానికి రోవింగ్ లో పతకం

 

దత్తు బోకనాల్‌కి నీళ్లు అంటే అమితమైన భయం. అతడు తన జీవితకాలంలో ఒక నదిని గాని, కాలువను గాని చూడలేదు. ఊరిలోని గ్రామస్తులందరికీ కలిపి తవ్విన ఒకే ఒక సామూహిక బావి (నుయ్యి)లో నీటిని మాత్రమే చూశాడు. మరోలా చెప్పాలంటే అతడు ఎప్పుడూ ‘ప్రవహిస్తున్న నీటిని' చూడలేదు. సముద్రమూ, కెరటాలూ అని ఎవరో చెప్తే విన్నాడు తప్ప అవి ఎలా ఉంటాయో తెలియదు.

భారతదేశంలోనే అత్యంత కరువు కాటకాలకు నెలవైన నాసిక్ జిల్లాలో తాలేగాఁవ్ గ్రామం దాటి అతడు ఎన్నడూ బయటకి వెళ్ళలేదు. అక్కడ వర్షం కూడా అరుదే. తాలేగాఁవ్ లాంటి చిన్న గ్రామంలో పుట్టిన దత్తు బోకనాల్‌కి పెద్ద పెద్ద కోరికలు లేవు. 

లోతైన నీటి గుంతల నుంచి నీటిని తీసుకెళ్ళి పొలాన్ని తడపటమే అతడి దినచర్య. వర్షం అక్కడో వరం. రైతుల ఆత్మహత్యలు సాధారణం. అతడి తండ్రి ఒక కూలీ. ఐదో తరగతి చదువుతున్న సమయంలో దత్తు తండ్రికి ఆర్థికంగా సహాయ పడాలని పగలు కూలి పని, రాత్రిళ్ళు పెట్రోలు బంకులో పని చేసేవాడు. 

తన జీవితంలో అతడు టెలివిజన్, రిఫ్రిజిరేటర్లతో బాటూ 'ఒలంపిక్స్' అనే పేరు కూడా వినలేదు. చిత్రమేమిటంటే అటువంటి వాడు రియో ఒలంపిక్స్‌లో భారతదేశం తరఫున సాగరక్రీడ (రోవింగ్) లో పాల్గొన్న “ఏకైక” క్రీడాకారుడిగా ఎదిగాడు..!

తండ్రి మరణించిన తర్వాత భవననిర్మాణంలో కూలీగా, ఆపైన మేస్త్రిగా, ఆ తర్వాత పెళ్లిళ్లలో భోజనాలు సర్వ్ చేసే వెయిటర్‌గా, ట్రాక్టర్ డ్రైవర్‌గా, ఇంకా ఏవేవో చిన్న చిన్న పనులు చేస్తూ చివరికి 2012లో సైన్యంలో చేరాడు. 

అతని ఎత్తు, శరీర దారుఢ్య౦ చూసి ఒక ఆర్మీ ఆఫీసర్ అతడిని పడవ పందాల్లో పాల్గొనమని సలహా ఇచ్చాడు. అక్కడి కోచ్ ప్రోత్సాహంతో అతడు వాటర్ గేమ్స్‌లో పాల్గొనడం ప్రారంభించాడు. అప్పుడు కూడా పెద్ద పెద్ద మెడల్స్ సంపాదించాలన్నది అతడి ఆశయం కాదు. రోవింగ్‌లో కాస్త గుర్తింపు వస్తే సైన్యంలో ప్రమోషన్ వస్తుందనీ, గ్రామంలో తమ కుటుంబానికి డబ్బు మరి కాస్త ఎక్కువ పంపవచ్చనీ కోరిక. అంతే. అక్కడ గ్రామంలో అతడి కుటుంబ సభ్యులు అయిదుగురు అతడు పంపించే డబ్బు మీదే ఆధారపడి ఉన్నారు. 

"నాకు తండ్రి లేడు. అమ్మ పక్షవాతంతో మంచం మీద ఉంది. పొలాలకు నీళ్లు లేవు. పొలాల్లో పంటలు లేవు. కుటుంబానికి నేనొక్కడినే ఆధారం..! నా వృత్తే నాకు ఆధారం..! పోటీల్లో గెలిస్తే జీతం మరింత పెరుగుతుందని ఒకటే నమ్మకం" అనేవాడు బొకనాల్, 

ఆ సంవత్సరం ఒలంపిక్స్ ‘రియో’లో జరుగుతున్నాయి. ఒలంపిక్స్‌లో పాల్గొనే సమయానికి బకనాల్ వయస్సు 25 సంవత్సరాలు. 

రోవింగ్‌లో భారతదేశానికి ఇప్పటి వరకూ కేవలం ఒకే మెడల్ వచ్చింది. ఆ వచ్చిన ‘ఏకైక’ మెడల్ అతడి ద్వారానే లభించింది. 

అప్పటి వరకు సముద్రాన్ని గాని, నదిని గాని చూడని ఆ యువకుడు భారతదేశంలో తన కుటుంబాన్ని దరిద్ర సాగరం నుంచి బయట పడేయడానికి పడవ ప్రయాణం మొదలు పెట్టాడు. 

ఇండోనేషియాలోజరిగిన 18వ ఏషియన్ గేమ్స్‌లో భారతదేశానికి గోల్డ్ మెడల్ సంపాదించి పెట్టాడు.

బోకనాల్ ప్రస్తుతం ఇండియన్ ఆర్మీలో జూనియర్ కమిషన్ ఆఫీసర్‌గా పని చేస్తున్నాడు.

...

4. ఒకే ఓవర్లో 6 సిక్సర్లు కొట్టిన హీరో. 2011 క్రికెట్ ప్రపంచ కప్ పోటీలు పూర్తి అవుతూ ఉండగా అతడికి ఊపిరితిత్తుల క్యాన్సర్ వచ్చింది. 

విపరీతమైన బాధతో విలవిలలాడి పోయేవాడు. బ్లడ్ వామ్టింగ్స్ చేసుకునేవాడు. 

ఆ సమయంలో అతడి తల్లి అతనికి గొప్పగా సేవ చేసింది. మొహం పై రక్తాన్ని తుడుస్తూ ‘ఎప్పటికైనా తిరిగి మళ్ళీ నువ్వు దేశానికి నీ సర్వీసెస్ అంద జేస్తావురా’ అంటూ ధైర్యం చెప్పేది.

 

రెండు సంవత్సరాలపాటు ఆటకు దూరంగా ఉండి, వైద్యుల సహాయంతో అతడు తిరిగి కోలుకున్నాడు. 

2015 ఐ.పీ.ఎల్‌లో ‘ఢిల్లీ డేర్ డెవిల్స్’ ఇతడిని 16 లక్షలకి కొన్నప్పుడు ఆ సంవత్సరపు ఐ.పీ.ఎల్‌లో అత్యంత ఖరీదైన ఆటగాడిగా నిలిచాడు. 

మృత్యువుని క్లీన్ బౌల్డ్ చేసిన ఆ క్రికెటర్ యువరాజ్ సింగ్.... 

మనందరి అభిమాన క్రికెటర్... 

ఒక్క సారి ఆలోచించండి... 

మనం ప్రతి రోజు ఆందోళన చెందుతున్న విషయాలు ఇంత కఠినమైనవేనా... వాటినుండి మన ప్రయత్నంతో బయట పడలేమా... పోరాడుదాం పోరాడితే పోయేదేమీ లేదు... కష్టనష్టాలు తప్ప... వచ్చేది అంతా ఇంతా కాదు... 

గొప్ప ఆనందం మానసిక సంతృప్తి... 

విజయం సాధించి ఆనందపు శిఖరం పై జెండా ఎగరేసిన కిక్... 

ఓపికగా చదివినందుకు...

థాంక్యూ వెరీ మచ్ మై డియర్ ఫ్రెండ్స్... 

ఆలోచించండి...

కొంచమైనా ఆచరణలో పెట్టండి...

విజయపు శిఖరంపై నుండి ఈ ప్రపంచాన్ని చూడండి...