సమయం రాత్రి ఎనిమిదైంది..  

సంక్రాంతికి పొద్దున్నే పుట్టింటికి బయల్దేరాలి కాబట్టి ముందురాత్రే ఇంటిముందు ముగ్గులు పెట్టేయడానికి రెడీ అయ్యింది మా ఆవిడ.. చాక్ పీసుతో ముగ్గులు గీసుకుని వాటి మీద బ్రష్ తో పెయింట్ వెయ్యడానికి సరంజామా అంతా సిద్ధం చేసుకుంది.. 

ఈ తతంగమంతా పైన బాల్కనీలో నిలబడి గమనించాను నేను.. 

ఈమధ్య ఆఫీసు బిజీలో పడి అమూల్యమైన మధురానుభూతులెన్నో కోల్పోతున్నాను..

నా చిన్నప్పుడు నెలగంట పట్టాకా వీధంతా ఎంత కోలాహలంగా ఉండేదని.. సాయంత్రాలైతే చాలు.. డ్రైవర్ గారి రేణుకక్క, ఎదురింటి శారదక్క, పక్కవీధి దేవక్కలాంటివాళ్ళు కల్సి ఎడతెగని చర్చలు చేసి వందలాది చుక్కలతో మీటర్ల కొద్దీ ముగ్గులు వీధంతా పరిచేసేవారు.. శ్రేష్టమైన తెల్లటి ముగ్గుపిండితో వేసిన పెద్దపెద్ద ముగ్గులు అందరి గుమ్మాల ముందు కొలువుదీరి ఇంటికొస్తున్నవాళ్లని ఆహ్వానిస్తున్నట్టు ఉండేవి..

ఇప్పుడా కళేదీ.. ఏదేమైనా నాటి నోష్టాల్జియాని తిరిగి పునరావృతం చెయ్యదలిచాను.. 

చైతన్యంగా ముందడుగు వేసి బయటకెళ్ళి "ముగ్గులు పెట్టడంలో నేను కూడా పాలు పంచుకుంటానని" ఇంటావిడకి నా సహాయాన్ని ప్రకటించాను..

"ఏంటి నువ్వా.." ఆశ్చర్యం వ్యక్తం జేసింది..

"పిచ్చిదానా.. ఇంటర్లో ఉండగా బోలెడన్ని తుంటరి కార్టూన్లు గీసిన అనుభవం మనది.. ఈ ముగ్గులెంత..?" అని కరడుగట్టిన ఆత్మవిశ్వాసంతో ఛాలెంజ్ విసిరి అప్పటికప్పుడు రోడ్డుమీదకెళ్లి రామారావుగారి శ్రీరామా ఎంటర్ప్రైజెస్లో ఓ తెల్లపెయింట్ డబ్బా, ఓ పాయింట్ బ్రషు కొనుక్కొచ్చి నా యొక్క అద్భుతమైన ప్రతిభను కనబరచడానికి సిద్ధమయ్యాను..

ముందుగా మా ఇంటి గుమ్మం ముందున్న పిచ్ పరిశీలించాను.. రోడ్డు ఉపరితలం గరుకుగా ఉన్నప్పటికీ పర్లేదు.. ముగ్గుకి పనికొస్తుంది.. అయినా ధోనీ లాంటి బ్యాటర్ కి పిచ్ తో పనేంటి అన్నారు సన్నీలాంటి పెద్దలు.. మా ఆవిడ చాక్ పీసుతో గీసిన ముగ్గుల మీద చేయి తిరిగిన కళాకారుడికి మల్లే అత్యంత శ్రద్ధాసక్తులతో వైట్ పెయింట్ గీయడం మొదలుపెట్టాను..

మా ఆవిడ అవతలపక్క ముగ్గు పెడుతోంది, నేను ఈ పక్కది పెడుతున్నాను..

వీధిలో చెలరేగుతున్న శీతాకాలం దోమలు నా ముగ్గుపోత కార్యక్రమాన్ని త్రికరణశుద్ధిగా అమలు చెయ్యనివ్వట్లేదు.. డిసెంబర్ 31 రాత్రినాటి మందుబాబుల్లా రక్తవిందు చేసుకుంటున్నాయి.. అయినా సరే పట్టించుకోని అకుంఠితదీక్ష నాది.. 

నా చేతిలోంచి నేల మీదకి జాలువారుతోన్న ఈ తెల్లటి పెయింట్ ధార సరికొత్త డిజైన్గా పురుడు పోసుకోవడం ఖాయం.. అత్యంత నైపుణ్యంతో కూడిన ఈ అద్భుతమైన చిత్రీకరణ చూసి రేపొద్దున్న వీధిలో నడిచేవాళ్ళ కళ్ళు అదరడం, గుండెలు చెదరడం డబుల్ ఖాయం.. తద్వారా వాళ్ళు కూడా ఉత్తేజితమయ్యి ఆయా ఇళ్ళముందు ఇలాంటి ముగ్గులు పెట్టుకోవాలన్న కాంక్షని రగిలించగలననడంలో సందేహం లేదు.. 

ఇటుపక్క నా ఊహల్లో నేనున్నాను.. కానీ.. 

మౌనంగా ఉన్న మగాళ్ల మీద ఆడాళ్ళకెప్పుడూ అనుమానమే గనుక నేనేం వెలగబెడుతున్నానాని ఆరాగా తొంగి చూసింది ఇంటావిడ..

"ఆ గీతేంటి అంత లావుంది..??"  నా గీతల వైపు ఆదుర్దాగా చూసి గొణిగింది..

సన్నగా కావాలంట సన్నగా.. నాలాంటి పెద్దచెయ్యి ఉన్న విశాల భావజాల వ్యక్తులకు గీత అలాగే మందంగా వస్తుంది.. అది గర్వించాల్సిన విషయం... పైపెచ్చు సంక్రాంతికి ముగ్గే అందం, సింగరేణికి బొగ్గే ఆధారం అన్నారు నాలాంటి విజ్ఞులు..

అంతటితో ఆగలేదు..

నా ముగ్గు దగ్గరకొచ్చి చూసి కొయ్యబారిపోయింది.. 

"ఛీ.. అంత వంకరగానా.." అని చిరాగ్గా మొఖం పెట్టి ఏదో అనబోయింది..

మా ఆవిడ మీద పరువునష్టం దావా వెయ్యాలనిపించింది. కాకపోతే అది కూడా నాతోనే కట్టిస్తుందని నాకు బాగా తెల్సు కాబట్టి అలాంటి అనాలోచిత నిర్ణయాలు తీసుకోదల్చుకోలేదు..

"ఎల్లేహే నీకేం తెల్దు.." అని మాత్రం ప్రతిఘటించాను.. 

"అత్తయ్యగారండీ.." గట్టిగా కేకేసింది..

లోపల్నుంచి పరిగెత్తుకొచ్చింది మా అమ్మ..

"చూడండి ఎలా గీసేస్తున్నారో.. అసహ్యంగా ఉన్నాయ్.." రాత్రికి రాత్రి పక్కదేశంవాళ్ళు యుద్ధం ప్రకటించినట్టే ఉంది గొంతులో ఆ ఆందోళన..

నా ముగ్గు చిత్రీకరణవైపు ఎగాదిగా చూసిన మా అమ్మ కూడా విచిత్రంగా మా ఆవిడకే వత్తాసు పలికింది.. 

నేను ముగ్గు మీద గీసిన పెయింటింగు అసహ్యంగా ఉందట.. అది సంక్రాంతి ముగ్గులా కాకుండా చేతబడి ముగ్గులా ఉందని నానా దుర్భాషలాడారు..

ఖిన్నుడ్నయ్యాను.. అమూల్యమైన నా సమయాన్ని వెచ్చించి సహాయం చేయబోతే, కృతజ్ఞతలు చెప్పాల్సింది పోయి బాలేదని పేర్లెడ్తున్నారు.. మనుషుల్లో కృతఘ్నతకి మచ్చుతునక ఇది..

అందంగా వేస్తేనే ముగ్గవుతుందనుకోవడం మీ అవివేకమని వాదించాను.. బాహ్య సౌందర్యారాధనకి అంతగా ప్రాధాన్యత ఇవ్వరాదని కూడా సూచించాను.

వాళ్ళు వినలేదు.. నా చేతిలో పెయింట్ డబ్బా లాక్కుని లోపలకి పంపేశారు తప్ప నాతో ఏకీభవించే ప్రయత్నం చెయ్యలేదు.

సరే ఏం చేస్తాం.. మన ప్రయత్నం మనం చేశాం.. జనాలు దాన్ని హర్షించడం, హర్షించకపోవడం అనేది దైవేచ్ఛ.. ఈర్ష్యాద్వేషాలతో నిండిన ఈ సమాజం నుంచి నేను ఇంతకన్నా ఏం ఆశించట్లేదు..

అయినా లోపం మనది కాదు..

కూరగాయలన్నింట్లోకి దొండకాయ ద్రవ్యరాశి బాగా ఎక్కువ.. ఇందాక పప్పులోకి ఆ దిక్కుమాలిన దొండకాయ వేపుడు తినబట్టే శరీరం కొంచెం బరువు చేసి సరిగ్గా కూర్చోలేకపోయాను.. లేదంటే అలవోకగా పెట్టేద్దును ఈ ముగ్గులు..  ......శ్రీ హరిబాబు మద్దుకూరి వారి రచన.