*'నేను' ను వదిలించుకుంటే... ఆత్మ స్వేచ్ఛావిహంగమే* 

*ఆత్మ నిత్యమైనది, సత్యమైనది, పవిత్రమైనది. నిత్యంగా, సత్యంగా, సమర్చనంగా ప్రకాశించే పరమాత్మ స్వరూపం. జీవితంలో ప్రతి అడుగునూ నియమానుసారంగా దైవంవైపు చేరే విధంగా వేయడమే గొప్ప ఆత్మసాధన. కానీ... నేను అనే పంజరంలో మనని మనం బంధించుకుని, కుదించుకుని, నియంత్రించుకుని ఆ ఇరుకు గది అస్థిపంజరమే ప్రపంచంగా బతికేస్తున్నాం. ఆ 'నేను’ అనే అహాన్ని వదిలించుకుంటే, మనని మనం ఆ పంజరం నుంచి విడుదల చేసుకుంటే ఆత్మ స్వేచ్ఛా విహంగమై అనుభవ ఆకాశంలో హాయిగా విహరించగలదు. అలా కాకుండా... 'నేను'పై మమకారంతో ప్రాపంచిక విషయాల మీద ఆసక్తిని, అనురక్తిని కనబరుస్తూ దైహిక సుఖాలు తీర్చుకోవడంలోనే తన్మయం చెందడం అల్పత్వం. అరిషడ్వర్గాలను జయించగలిగితేనే సామాన్యుడు మాన్యుడవుతాడు.*

*తనలో కలిగే కామం తాత్కాలిక సుఖాన్నిచ్చేదేగానీ... శాశ్వత సుఖాలను మార్గదర్శనం చేయించేది కాదని మానవుడు గ్రహించాలి. ప్రతివారి జీవితంలో ఏదో ఒక రూపంలో, ఏదో ఒక సమయంలో విషాదం తప్పదు. మన బాధను భగవంతుడికి మొరపెట్టుకుని కష్టాల నుంచి రక్షించమని కోరడం ఆత్మఘోష. లోపలి కల్మషాలను కడిగివేసేది ఆత్మధ్యానం. అది మనిషిలోని అహంకారాన్ని ఆవిరైపోయేట్టు చేస్తుంది. ఆనంద జగత్తులోకి తీసుకెళ్లి ఓలలాడిస్తుంది. ఎన్నికష్టాలు వచ్చినా ఆత్మహత్య భావన కలగకుండటమే ఆత్మస్థైర్యం. జీవితంలో కష్టసుఖాలు వాననీటిలో బుడగలవంటివి. కష్టం వచ్చినప్పుడు బాధ... సుఖం వచ్చినప్పుడు సంతోషం కలగడం సహజం. ఆ కష్టసుఖాలు రెండూ దైవం ఏర్పరచినవే. దీన్ని గ్రహించి... కష్టాల్లో సైతం ఆత్మస్థైర్యాన్ని కోల్పోనివారే ఆత్మనిగ్రహం కలిగినవారు.*

*తను ఒక్కడే బాగుండాలి అనే ఆలోచన నుండి అందరూ బాగుండాలి అనే కోరికవైపునకు మన మనసును మళ్లించి అందుకు తగ్గ కృషి చేయడమే ఆత్మపరిశీలనం. ఈ లోకంలో గమనం కూడా గమ్యమంత ఆనందాన్నిచ్చే పయనం ఒకటుంది. అదే ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణం. ముక్తిమార్గం... సాధనాపథం. ఆత్మ సూర్యుడైతే... మన స్వభావాలు ఆ సూర్యుణ్ని కప్పివేసే మేఘాలవంటివి. వాటికి అతీతంగా చూడగలిగితే ప్రకాశించే అందరి ఆత్మలూ ఒక్కటేనన్న అవగాహన కలుగుతుంది. ఆత్మకు అంటుకున్న మలినాలను తొలగిస్తే భగవత్ స్వరూపం స్వయంప్రకాశంతో సాక్షాత్కరిస్తుంది.*

*┈┉┅━❀꧁ జై శ్రీరామ్ ꧂❀━┅┉┈*

       *ఆధ్యాత్మికం బ్రహ్మానందం*

🌷🦚🌷 🙏🕉️🙏 🌷🦚🌷